Blog o grach otome i visual novel.
Jeśli myśleliście, że scenarzyści epilogu Tomomoriego poszli na łatwiznę, opierając całą problematykę historii na fakcie, że bohaterowie ze sobą nie rozmawiają, to mam dla Was zaskakującą wiadomość: w ścieżce Yoritomo… dzieje się dokładnie to samo! Ale to tyle tytułem wstępnej ironii. Fabuła tej krótkiej, bo jedynie trzyrozdziałowej opowieści, dziejącej się po main story Birushana Rising…
Już wcześniej moja sympatia do Rin lawirowała na wyjątkowo niskim poziomie, ale w tej ścieżce twórcy postanowili najwidoczniej zadać mi kolejne ciosy, bo to była chyba najgorsza wersja MC z dotychczasowych. Miała być piękną, potężną i skupioną na misji Księżniczką Piekieł. Dostałam nastolatkę, która ślepo zauroczyła się celebrytą… i to za jedną filiżankę herbaty. No…
Kiedy przechodziło się ścieżkę Criusa w podstawowej grze, trudno było nie oprzeć się wrażeniu, że facet miał zwyczajnego pecha. W sensie był ciekawie napisaną i zaprojektowaną postacią, ale przez to, że jego historia wprowadzała nas niejako w założenia „even if TEMPEST”, to nie spędziliśmy z nim zbyt wiele czasu, a na dodatek dość szybko zniknął…
Jakimś czasie na redditowym kanale poświęconym grom otome pojawił się wątek, w którym gracze wpisywali najromantyczniejsze — ich zdaniem – ścieżki, jakie kiedykolwiek przechodzili. I zgadnijcie co? Chyba żadna nie była tak często wymieniana, jak ta Minamoto no Yoritomo. Mnie jednakże trudno się z tą opinią nie zgodzić, bo gdyby nakręcono na jej podstawie jakąś…
Recenzję zacznę nietypowo, bo od pożalenia się, że niepotrzebnie zaufałam różnym poradnikom i zaczęłam przygodę z Even If Tempest od tej ścieżki. Gra zbudowana jest bowiem w taki sposób, że w pierwszej kolejności musimy wybrać kartę „Siły” lub „Sprawiedliwości”, które prowadzą nas kolejno do historii Sir Cirusa albo Inkwizytora Tyrila, nim w ogóle odblokujemy pozostałych…