You are the magistrate, and Lucifer stands trial as the defendant. Judge the fallen angel in this dark romance visual novel. Decide whether he is worthy of salvation, or doomed to destruction. One single, final choice. (źródło: Steam)
- Tytuł: Obey Me! Sinner’s Choice: Lucifer
- Oryginalny tytuł: –
- Data wydania: 2026-11-16
- Developer: Frontwing
- Wydawca: Good Smile Company, Inc. & NTT Solmare Corporation
- Pełen dźwięk: japoński (Steam)
- Napisy: angielski, japoński, chiński
- Rozszerzenia i powiązane tytuły: Obey Me!, Obey Me! Nightbringer, Obey Me! Till Death Do Us Part
Linki
- Walkthrough: N/A
- Official Site
Bohaterowie
Główna postać:
![]() | Imię: Magister / Little Lamb Bliżej nieokreślona postać, która została sprowadzona do Piekła, aby osądzić upadłego anioła. Nie ma płci, imienia, ani nie może mówić. (Obrazek nie pochodzi z gry) |
Dostępni love interest:
![]() | Lucifer Upadły anioł, przebywający w więzieniu w piekle. Jego dusza ma zarówno anielskie, jak i demoniczne cechy. To w rękach magistra jest jego los. |
Recenzja
Śmieszna sprawa z tym brandem… jakby się tak zastanowić to już trzecia próba resetu uniwersum i czwarte podejście do stworzenia gry o demonicznych awatarach, co to reprezentują ludzkie grzechy. W czym z serią Obey Me! jestem od samego początku. Grałam i w oryginalną aplikację, czyli Obey Me! One Master to Rule Them All z 2019 roku – zaraz po premierze, potem w odświeżoną wersję Obey Me! Nightbringer z 2023 r., wreszcie wsparłam też kampanię Obey Me! Till Death Do Us Part – czyli tego scamu, który ukazał się w 2025 r. Stąd można powiedzieć, że mam love-hate relationship ze studiem NTT Solmare i kiedy odpalałam ich nowy tytuł Obey Me! Sinner’s Choice: Lucifer w listopadzie 2026, poważnie zadawałam sobie pytanie… co ja znowu robię? Ile można? Jak głosi znane, japońskie przysłowie „Hotoke no kao mo sando made”, co możemy przełożyć najprościej na coś w stylu, że nawet Budda wybacza tylko 3 razy, ale ja ewidentnie nie wyciągam wniosków… Ale czy na pewno? Czy faktycznie ZNOWU popełniałam błąd?
Chyba wszyscy fani serii, już od czasów pierwszej apki, ale także jej twórcy, czuli, że w tym uniwersum, bardzo bogatym i złożonym, kryje się duży potencjał. Do tej pory zmarnowany. Dlatego przez lata obserwowaliśmy bowiem nieudolne próby zrobienia czegoś z bohaterami i światem, który spokojnie mógłby urosnąć do rangi silnej marki. Tylko że to nie wychodziło. Raz za razem twórcy próbowali zjeść ciastko i mieć ciastko. Nie potrafili określić, kim są ich odbiorcy. Jaki jest ich wiek. Jaka płeć. Jaka konwencja gry. Czy ma być strasznie, czy komediowo. Czy odbiorcy chcą romansu szkolnego, czy poważniejszych treści. Czy chcą self-insertu, czy już przywiązali się do tej cudacznej owcy… A czasami nawet, chociaż dostawali odpowiedzi, to i tak je ignorowali, bo mieli własną wizję. Kij z tym, że prowadzącą do kolejnej fali krytyki.
Kiedy więc przeczytałam zapowiedź: „A new, darker tale of sin and love from NTT Solmare and the team that brought you the popular mobile otome game, Obey Me!”, byłam baaardzo sceptyczna… Mimo to podjęłam wyzwanie, a teraz chcę Wam przedstawić, co się zmieniło i które z tych obietnic spełniono.
Obey Me! Sinner’s Choice: Lucifer to gra w rodzaju kinect novel. Tak, to nie tradcyjna visualka, nie otome, nie daiting sim, ani jakaś hybryda gatunków. Oznacza to, że przez 15 rozdziałów fabuły po prostu czytamy opowieść, ani sami na nic nie wpływamy… aż praktycznie do finału, w którym padnie jedno i TYLKO JEDNO pytanie, determinujące zakończenie.
Nie wiem, dlaczego twórcy tak uparcie tkwią przy postanowieniu, by nie dać swoim fanom po prostu otomki, ale podejrzewam, że sprawa rozchodzi się o MC. Musieliby bowiem wtedy jawnie nakreślić kim jest, bo każda opowieść wymaga protagonisty – a tego nie chcą.
Dlatego, tak, nie będzie nawet tych pseudo dialogów znanych nam z aplikacji. Czeka nas za to lektura na ok. 8 godzin zabawy. W zależności od Waszego tempa czytania. Czy to źle, czy dobrze? Cóż, mi sama forma nie przeszkadzała. Śmieszą mnie jednak negatywne recenzje na Steamie z tego powodu, bo informacja na temat formatu od początku była w opisie, więc twórcy bynajmniej nikogo w konia nie robili. Dlatego sądzę, że niektórzy hejterzy powinni jednak wyluzować… Jasne, rozumiem, że może się to nie podobać, ale taki jest format i już. Przynajmniej nikogo nie oszukano i nie obiecano czegoś, co różni się od finalnego produktu. Jako konsument jestem więc w stanie takie podejście uszanować. Zresztą, jeśli mam być zupełnie szczera, to w wielu grach otome nawet pomimo posiadania rzekomych wyborów, to i tak tylko jeden prowadzi do konkretnego finału, więc też jest to tylko iluzja. W rzeczywistości i tak idziemy, jak po sznurku, więc mi to naprawdę nie robiła. Ale rozumiem inne punkty widzenia.
W każdym razie w grze wcielamy się w postać, która jest człowiekiem. Z automatu. Jedyna rzecz, którą przy jej „tworzeniu” wybieramy, to nazwa ulubionej potrawy na śniadanie (domyślnie jest to omlet) oraz imię. Możemy też pozostać po prostu przy „Magister”, Chociaż to prowadzi potem do śmiesznego buga, gdzie postacie zwracały się do mnie „Magister Magister”, co było lekkim niedopatrzeniem twórców. Nasza MC (będę pisała o kobiecie z wygody – bo tak ją sobie wyobrażam, ale znowu podkreślę, że nie jest to w żaden sposób narzucone) nie ma głosu, designu, portretu, ani nawet opinii (przypominam o braku dialogów). Nie jest też, podkreślam ponownie, NIE JEST bohaterką/bohaterem, którego znaliśmy z aplikacji. To niezależna osoba, nie powiązana ze wcześniejszymi wersjami uniwersum. (Chociaż bracia i tak będą się do niej zwracali pseudonimem „owieczka” od czasu do czasu. Zostaje jednak wciągnięta w problem poza kompetencje zwykłego człowieka. Ma bowiem osądzić duszę samego Lucyfera, czyli najwspanialszego z aniołów, po tym, jak zbuntował się przeciwko swojemu twórcy i trafił do lochów w Piekle.
A czemu właściwie Magister? Bo potrzebowano kogoś neutralnego, kto nie miałby żadnego interesu we wspieraniu żadnej ze stron niebiańsko-piekielnego konfliktu. Tak padło na naszą MC, której dano 7 dni (bo tyle zajęło stworzenie świata) na poznanie Lucyfera oraz jego braci (czyli pozostałych upadłych aniołów), a następnie wydanie wyroku. Czy jest on jeszcze najwspanialszym z serafinów, czy może jego grzeszna dusza zmieniła się tak bardzo, że na zawsze pisane jest mu już potępienie? Gra nie precyzuje, dlaczego osądzamy tylko jego na początku fabuły. Podejrzewam jednak, że mogło chodzić o to, że był on przywódcą rebelii, a reszta tylko za nim podążyła. Logiczne więc, że najpierw skupiamy się na „dowódcy”.
W trakcie tych kilku dni będziemy świadkami wielu wydarzeń, którzy starzy wyjadacze mogą znać już w aplikacji. Chociaż tam częściej o nich słyszeliśmy w formie plotki lub reminiscencji. Teraz faktycznie je „obserwujemy”. Lucyfer dopiero co stracił swoje skrzydła, jest poniżony, pełen żalu i żalu. Bracia nie wiedzą nic o piekle i jego mieszkańcach. Nie mogą się swobodnie poruszać. Większość czasu są więzieni. Pozostałe demony – czyli książę piekła Diavolo i jego lokaj Barbatos (innych postaci pobocznych z dawnej ekipy tu nie uświadczymy – przykro mi fani Simeona i Solomona!), nie mają powodu, by okazywać im życzliwość. Jasne, chcą assetu w postaci upadłego Lucyfera, ale biorą poprawkę na to, że może wrócić do nieba i znowu być ich wrogiem. Stąd MC często znajduje się w sytuacji zagrożenia. Okej, ma ważną funkcję, ale demony od razu dają jej do zrozumienia, że jak będzie postępować głupio albo nierozsądnie, to tego kwiatu jest pół światu i znajdą sobie nowego magistra. Nie może więc zbytnio przeszarżować.
I w tym miejscu pojawił się drugi zarzut fanów, że w ich odczuciu Magister… jest zbyt słaby. Często się boi, szuka ochrony, jedyne co może zrobić to kogoś poklepać po pleckach albo przytulić, ale – poważnie – nie wiem, jak wy, ale ja na miejscu tej postaci też byłabym przerażona. MC nie wie przecież, czy demony dotrzymają słowa, czy to przeżyje, czy jej się to wszystko nie przyśniło, albo czy nie zwariowała. Dlaczego więc miałaby być opanowana jak potężna wiedźma/mag z aplikacji? Uważam więc, że znowu niektórzy przesądzają. Albo wręcz przeciwnie, mnie by wkurzało, jakby po MC wszystko spływało jak po kaczce i uznała, super, luz, teraz jest sędzią i to ona ma kontrole.
Co więcej, sam kontakt z oskarżonym również jest utrudniony. Na MC ciąży zaklęcie, które odebrało jej głos. Dlatego właśnie nie ma dialogów, a my nie wybieramy żadnych opcji. Rzekomo dlatego, by nie udzielała niepotrzebnych informacji, nie zadawała pytań i jedynie obserwowała… Co wyszło tak sobie, bo o ile absolutnie nie przeszkadzała mi forma kinetic novel, to już ciągłe powtarzanie przez bohaterów: „Widzę, że chcesz zapytać o…”, „Domyślam się, że chciałabyś powiedzieć to…”, „Po twojej twarzy zgaduję, że…”, było już irytujące. Poważnie, wolałabym, by narzucili nam po prostu MC (nieważne jaką czy jakiego, albo najlepiej pozwolili stworzyć nam protagonistę – w obecnych czasach to nie problem!), ale wiecie, że ja nie lubię self-insertu. Mogę więc być w tej opinii odosobniona. W czym, na pocieszenie, warto zaznaczyć, że wszystkie inne postaci, w tym te mniej istotne, mają swoich seiyuu. Dlatego W KOŃCU usłyszymy wszystkie teksty czytane przez naszą ulubioną obsadę. Co naprawdę było miłą odmianą!
Zmieniło się też trochę podłoże fabularne, np. samego buntu aniołów, bo chociaż dalej dotyczyło ono Lilith, to jednak wydarzenia prowadziły od odmiennych konkluzji od tych, które znaliśmy z rozdziałów z aplikacji. Dlatego warto mieć na uwadze, że to alternatywne uniwersum. Bez ucznia z wymiany, RAD-u, w innej linii czasowej, z inną historią Lilith, a nawet niektórymi backstory braci. Okej, okej, pojawiają się jakieś tam laleczki owcy, ale zapomnijcie o swojej pierwotnej MC oraz jej przygodach.
Jasne, niektórzy gracze poczują się od razu jak ryby w wodzie, bo będą kojarzyć wszystkie demony, ich problemy, główną oś fabularną, ale spokojna głowa, bo dla reszty twórcy przygotowali wprowadzenie. W sensie, na przestrzeni rozdziałów, dowiemy się dokładnie tego wszystkiego, co znaliśmy z fabuły apek. Z pewnymi tylko, subtelnymi modyfikacjami. Ba! Nie zabrakło nawet znienawidzonego przeze mnie we wcześniejszych grach motywu, że Leviathan gdzieś kogoś przypadkowo przenosi… Ale na szczęście tylko raz. Jeśli więc na coś mogę w tym miejscu ponarzekać, to pewnie na brak słownika, bo przypuszczam, że przydałby się on nowym graczom. Właśnie po to, by pewne terminy sobie sprawdzać. Nie wszyscy bowiem muszą pamiętać, jak nazywa się najpopularniejszy alkohol w piekle, czym jest cherubin i o jakim Michaelu oni gadają. Pół biedy, jak jesteście z kręgu kulturowego, gdzie takie informacje padały na lekcjach religii, ale reszcie odbiorców można tylko współczuć.
Nie chcę przy tym za bardzo spoilerować, bo być może dla kogoś będzie to pierwsze podejście do tego brandu. Powiem tylko, że w trakcie tych 7 dni Lucyfer będzie próbował nas przekonać, byśmy odesłali go do Nieba, ale różne wydarzenia będą sprawiały, że Magister wcale nie będzie taka pewna, czy to najlepsza opcja. Mammon, Leviathan, Belzeebub, Belphagor i Asmodeus – czyli reszta upadłych aniołów – będzie coraz bardziej adaptować się do swojej nowej sytuacji, a ich własne grzechy (czyli chciwość, zazdrość, obżarstwo, lenistwo i pożądanie), teraz już nieograniczane przez prawa niebios, będą ich zmieniać… Z czasem w fabule pojawi się też ostatni z braci (awatar gniewu). Poznamy więc dokładnie kulisy jego narodzin, ale poprzestanę tylko na tej wzmiance, by nie psuć niespodzianki.
I na tym chyba opiera się najbardziej obszerny fragment opisu, który twórcy hucznie nazwali „dark”. Bracia będą zatracać się w swoich grzechach, czasami przez to wariować i powodować niebezpieczne sytuacje. Takim akcjom będą też towarzyszyły ciekawe efekty graficzne. Dużo lepsze od tych w aplikacjach. Oczy aniołów będą robiły się obłąkane i czerwone, ich głosy zmieniały się na demoniczne, będą bardziej brutalni, ale… szczerze? W życiu nie nazwałabym tej gry mroczną. Mam wrażenie, że twórcy dalej boją się przekroczyć granicę, która zniechęciłaby do nich młodszych fanów.
Nawet sam Lucyfer, który w aplikacjach budził jakąś tam grozę, tutaj jest w swojej bardziej „anielicznej” formie, więc szybciej byśmy szukali od niego pomocy, niż przed nim uciekali. Nie ma się jednak co temu za bardzo dziwić, bo przecież, pomimo upadku, to był on jednak ciągle w sercu – albo swojej własnej głowie – serafinem. Nie miał więc ani zdolności, ani interesu w tym, by Magistrowi szkodzić. No i wtedy finalna decyzja też nie miałaby znaczenia, gdybyśmy nie dostrzegali dualności jego natury. Stąd akurat tutaj dość umiejętnie krążono wokół złożoności jego charakteru.
Nie znaczy to jednak, że taka narracja w połączeniu z nową oprawą graficzną mi się nie podobała. Wręcz przeciwnie, robiła dużo lepsze wrażenie i fajnie podkręcała klimat, ale jeśli spodziewacie się czegoś na poziomie Homicipher, even if TEMPEST, czy Virche Evermore -ErroR: Salvation-… to nope! Zdecydowanie nie ten kaliber. Znam masę innych gier, które mają bad endingi straszniejsze od tego, co reprezentuje sobą całe Obey Me! Sinner’s Choice: Lucifer. Dlatego myślę, że akurat ta część opisu jest dość myląca. Czy gra jest poważniejsza od poprzednich? Tak. Ale czy jest mroczna? Zdecydowanie nie.
A czemu twórcy w ogóle ją tak reklamują? Bo fani od lat ich o to proszą. W sensie, aby Obey Me! przypominało faktyczną historię o demonach. By takie akcje, jak miała miejsce z Belphegorem w pierwotnej grze, nie były tylko smutnym wspomnieniem, ale… niestety. Raczej się nie doczekamy. Dlatego tak, Obey Me! Sinner’s Choice: Lucifer ładnie pokazuje nam przemiany aniołów, ale to nie oznacza, że jucha będzie się lać, odczujemy grozę, czy będziemy obawiać się o duszę naszej MC. Pod tym względem uważam, że pierwotna wersja Obey Me! była dużo straszniejsza niż jej następcy. Głównie dlatego, że tam nawet bracia faktycznie mieli chrapkę na zjedzenie duszy. A tutaj wolą omlety…
Spoiler: pochodzenie Barbatosa i odpowiedź, kim jest Nighbringer?
Podobał mi się za to motyw z aureolą, którą miały wszystkie upadły anioły w odróżnieniu od „prawdziwych” demonów. Zdziwiłam się trochę, gdy zobaczyłam kółeczko nad głową Barbatosa, ale okazało się, że teoria fanów sprzed lat nie była błędna i faktycznie on także należał do upadłych… Szkoda, że ten wątek, podobnie jak tożsamość Nighbringera nie została jednak pociągnięta dalej. Cholera wie, czy kiedykolwiek poznamy odpowiedz. Dlatego nie, w tej konkretnej grze, dalej nic nie wiemy na ten temat. Jeśli więc chcecie sięgnąć po tytuł w nadziei na kontynuacje wydarzeń z drugiej instalacji, to muszę Was rozczarować.
A co z romansem? Czyli drugą z obietnic? Jak zapewne starzy wyjadacze pamiętają, to była kolejna, największą bolączką aplikacji. Ponieważ MC w pierwotnym Obey Me! też nie była określona i nie można było jej pokazać, a fabuła nie dzieliła się na żadne ścieżki, to bohaterka mogła kręcić ze wszystkimi i wszystkim (aniołami, ludźmi, demonami…), a i tak najwyżej dostawała całusa i tyle. Tutaj zdecydowano nam się pokazać rozwój uczucia konkretnie między Lucyferem i Magistrem… i nawet je kupowałam.
Z perspektywy MC upadły serafin to partia idealna. Jest charyzmatyczny, opiekuńczy, potężny i nadludzko piękny. Czego chcieć więcej? A jak jeszcze ciągle nam towarzyszy i dba o nasze bezpieczeństwo, to trudno się nie zakochać. Wiecie, on w oczach wszystkich był istotą idealną. Nawet potężne demony i inne anioły tak twierdziły. Nie dziwiło mnie więc to, że Magister praktycznie od razu wpadł po uszy. Szczególnie na początku fabuły, gdy facet ma interest w tym, by zdobyć naszą przychylność. Wątpię po prostu, by ktokolwiek oparł się istocie, która była ukochanym dziełem stworzyciela świata.
Tymczasem Lucyfer, który wcześniej nie miał wielkiego kontaktu z ludźmi, a znajduje się dosłownie w rozpaczliwej sytuacji, przygnieciony wyrzutami sumienia, zagubiony i w bólu po utracie skrzydeł, łaknie jakiejkolwiek formy wsparcia. Bracia mu jej nie dają, bo sami są emocjonalnymi wrakami. Dlatego nie dziwiło mnie, że on z czasem lgną do tego człowieka, bo tam dalej dostał podziw, uwielbienie i ciepło. Czyli wszystko, co stracił po buncie. No i nie spodziewał się żadnej zdrady, bo mimo wszystko Magister nie mógł mu w żaden sposób zagrozić – w odróżnieniu od demonów. Dlatego sam romans mi się podobał. Może toczył się on błyskawicznie, bo to był zaledwie tydzień ich interakcji, ale uczuć było tam akurat sporo i wiadomo, z czego się wzięły. W tym także zwykłej fizyczności, bo gra nie stroni od takich scen. Nawet jeśli w klasycznym dla otomek, nieco utajnionym stylu.
Potrafię sobie jednak wyobrazić pewien… hm… hmm… jakby to ująć? Dyskomfort niektórych graczy? Część z nas mogła bowiem już dawno – w swoich głowach – zeswatać Lucyfera z uczniem z wymiany, czyli MC ze starych gier. Dziwnie się więc teraz trochę patrzyło na to, jak usycha on z miłości do innej postaci. Z drugiej, warto pamiętać, że to jednak alternatywne uniwersum, jak również, że nawet w pierwotnym Obey Me! Lucyfer wspominał coś o romansach z przeszłości. Jeśli dobrze pamiętam, to wytknął MC, że ma ileś tam tysięcy lat na karku, więc to oczywiste, że miał bagaż doświadczeń. Można by więc spokojnie wrzucić do tego wora Magistra. Zwłaszcza że to zdecydowanie jest pierwsza relacja romantyczna naszego serafinka, bo wcześniej, jako 100% anioł, kochał tylko stwórcę.
Jeśli chodzi o zakończenia, to dostajemy dokładnie trzy: możemy wybrać dla Lucyfera ścieżkę demona, anioła, albo odmówić wydania wyroku. Każde z nich będzie prowadziło do innego, finałowego rozdziału i zostanie okraszone odrębnym CG. Tak naprawdę nie ma więc sensu czegokolwiek w tej grze zapisywać, ani skippować, ani sprawdzać solucji, bo i tak wylądujemy w tym samym miejscu. A czy te finały się bardzo różnią? Tutaj odpowiedź brzmi tak. I – znowu – będą one prowadziły do różnych AU sytuacji. Dlatego się nie zdziwcie. Nie zawsze dostaniecie happy ending. Ale też relacje międzyrasowe są w tym uniwersum kłopotliwe, dlatego nie ma prostych rozwiązań.
Od strony technicznej Obey Me! Sinner’s Choice: Lucifer bardzo mi się podobało. Fajnie było wreszcie usłyszeć wszystkich seiyuu, nowe projekty postaci wyglądają dużo lepiej od tych w aplikacjach, miło, że wprowadzono tyle minianimacji i szkoda, że nie pokuszono się o jakieś lips synchro. Ogólnie jednak oprawa wizualna i dźwiękowa stały na bardzo dobrym poziomie. Zwłaszcza Kazuya Yamashita, czyli aktor podkładający głos Lucyferowi, absolutnie wymiatał, bo gdy krzyczał, popadał w rozpacz, czy groził Niebiosom, to czuć było klimat bez dwóch zdań. Trudno mi sobie wręcz wyobrazić tę postać z innym aktorem. Chyba bym już nie dała rady się przekonać, bo już zawsze w pamięci miałabym jego występ.
Co się tyczy CG, to dostajemy jedną, wspólną galerię z około 28 obrazkami + warianty. Ogólnie, bardzo mi się podobały, ale ponieważ nie podano ich autora, to mam lekką paranoję i naprawdę mam nadzieje, że niczego nie generowano. Zwłaszcza tam, że perspektywa leżała, bo wolę wierzyć, że to niefortunne ujęcie… Jeśli ktoś ma jakieś info na ten temat, to będę wdzięczna. Bardzo nie chciałabym bezpodstawnie rzucać oskarżeniami, ale wszyscy wiemy, jak obecnie jest. Tymczasem, jeśli faktycznie za CG odpowiadała prawdziwa osoba, to należą się jej gratulacje, bo bardzo dynamicznie przedstawiła różne, emocjonalne sceny. Stąd te kilka obrazków pokazuje nam więcej niż wszystkie karty z wcześniejszych aplikacji razem wziętych. (Ah, i Barbatos mnie przerażał. Nie wiem, o co chodzi typowi, nawet po tylu latach i grach, ale mam wrażenie, że maska grzecznego lokaja spadała mu tu częściej niż kiedykolwiek. On nawet na CG ma absolutny obłęd w oczach).
A czemu zabrakło? Szkoda, że z poziomu galerii nie możemy jeszcze raz obejrzeć danej sceny. Niby jest spis chapterów i możemy odpalić konkretny, ale lubię mieć możliwość zobaczenia tylko tych powiązanych z danym CG. Szkoda też, że nie pokuszono się o profile postaci albo słownik. Jak już wspominałam, dla starych wyjadaczy to nie będzie problem, ale nowe osoby zmierzą się z dużą ilością nazw własnych i może to być dla nich wyzwanie.
A co się w ogólnie myślę o tym resecie? Że sięgnę po pozostałe tytuły, jeśli pojawią się części o reszcie braci. Zwłaszcza że niektórzy z nich znowu dostali słabszy development – Beel znowu mówi głównie o jedzeniu, a Blephy, że jest ciągle zmęczony. Przydałoby się więc im więcej czasu antenowego. W sensie, to nie tak, że pozostali bracia w ogólnie się nie pojawiają, ale nie pogniewałabym się, jakby znaleźli się wreszcie w centrum własnej fabuły. Chociaż i tak byłam pozytywnie zaskoczona, że Mammon, Levi i Asmodeus mieli takie kakkoi sceny! W końcu mogliśmy zobaczyć, czym faktycznie był dla nich upadek, jakie mają moce i lepiej zrozumieć ich emocje. Zwłaszcza ten ostatni naprawdę błyszczał. Jakoś Awatar Pożądania nigdy nie był wysoko na mojej liście ulubionych postaci, ale w tym wydaniu patrzyłam na niego inaczej. Znacznie łatwiej byłoby mi chyba zrozumieć jego ból i rozterki. (Wydaję mi się jednak, że jego aktor głosowy nie został jeszcze zmieniony… Wiem, że były takie plany po skandalu z udziałem Ayme Miura, ale chyba to dopiero w przyszłych patchach?).
W każdym razie Obey Me! Sinner’s Choice: Lucifer było przyjemnym powrotem do tego uniwersum i jak dla mnie mogłoby nawet być jedynym. Mam tu na myśli, że w przyszłości twórcy mogliby po prostu skupić się na takiej formie i dać wszystkim aplikacjom skonać. Miałoby to sens, zwłaszcza gdyby każdy z braci dorobił się „swojego człowieka”, a nie musieli dłużej wzdychać do tej samej MC. Ba! Jak dla mnie to w takim wydaniu mogliby też powrócić Barbatos, Solomon, Diavolo czy Simeon. Wątpię jednak, byśmy się doczekali tylu gier. Rozumiem też, z czego w ogóle wynikała decyzja, by ograniczyć postacie poboczne do dwóch najważniejszych. Nie chciano pewnie angażować aż tylu aktorów. No i odciągaliby uwagę od głównej problematyki. Czyli obecnej natury braci.
A skoro przejście mam już za sobą, to teraz chyba pozostaje mi tylko zobaczyć to, co dzieje się praktycznie w każdym fandomie, czyli poczytać komentarze graczy, którzy walczą o wskazanie kanonicznego zakończenia. Mnie osobiście podobały się wszystkie. Nawet jeśli nie widzę dla nich potencjału kontynuacji. Może tylko w formie krótkiego DLC? Czas pokażę. W każdym razie, pomimo mojego ogromnego rozczarowania dotychczasową sytuacją z aplikacjami i poczuciem, że zostałam na Obey Me! Till Death Do Us Part po prostu oszukana, wreszcie dostarczono nam grę, na którą wiele osób z pewnością czekało. Jest poważniej, emocjonalnie i dalej nie brakuje wielu ciekawych, czy to religijnych, czy mitologicznych odniesień. Aż szkoda, że nie można było tak od początku, ale co zrobić? Nie jesteśmy Barbatosem i czasu nie zmienimy… Co swoją drogą, znowu mnie zastanawia, czy ta historie nie jest po prostu kolejnym z jego eksperymentów.
Lista płac
Reżyser: Mayu Nakashima, Satori Miduki
Artyści/Ilustratorzy: NTT SOLMARE, Cre-p Co., Ltd
Scenarzyści: Mayu Nakashima, Risa Murasaki
Opening: Duality – wyk. Obey Me! Boys
Ending: Polarity – wyk. Tora & Obey Me!
Kompozytor: OHTORA & New K.


