Kolejna z postaci na liście, o których myślałam sobie, po co robić z niej love interest? Już w grze podstawowej Tadanobu kojarzył mi się z taką odświeżoną wersją Harady z Shinsengumi. Oboje niby są strasznymi luzakami i wesołkami, ale jeśli chodzi o bycie wzorowym samurajem, to zaraz zmieniają nastawienie, jakby im ktoś wsadził kij tam, gdzie przysłowie sugeruje.
A skoro – tak samo, jak jego starszy brat, Tsugunobu – Tadanobu był wasalem Fujiwarów, to nic dziwnego, że bohaterka poznaje go dopiero w Oshu. I nie jest to przyjemne spotkanie. Facet bierze Shanao za wroga i chce ją pociąć bez pytania, ale wtedy zostaje powstrzymany przez swojego bardziej roztropnemu niisana. Potem sprawy układają się już dobrze, bo jak tylko sytuacja Shanao zostaje wyjaśniona, przez co staje się jasne, że nie zagraża Oshu, to mężczyzna zmienia do niej nastawienie. Wprost uwielbia młodego Genji. I to do tego stopnia, że np. Shungen musi go upominać, by przestał nazywać Shanao „słodkim”, bo tak nie wypada w „męskim gronie”. Dziewczyna zaś nie bardzo wie, co o tym wszystkim myśleć, bo chociaż lubi sparingi z Tadanobu, to czasem trudno jej go zrozumieć. Zwłaszcza gdy dowiaduje się o jego tendencji do zakochiwania się w każdej, napotkanej kobiecie, dostawania kosza, a potem ciągłego przeżywania cierpienia z powodu rzekomo złamanego serca. Wszystko, dlatego że Tadanobu lubił być zakochany.
Tymczasem miesiące w Oshu upływają im dość idyllicznie, aż przychodzi moment, w którym dziewczyna postanawia odwdzięczyć się Fujiwarom za gościnę. W efekcie dołącza do grupy, która ma rozprawić się z Emishi, czyli plemieniem rodowitych mieszkańców wysp, z którymi Japończycy mieli na pieńku. (Dokładniej to ich pochodzenie łączy się z Ajnami i mieli takie samo prawo, jeśli nie większe, do swojej ziemi, jak Japończycy, ale wiemy jak jest…). W czym początkowo Tadanobu i Shanao wdają się po prostu z „bandytami” w walkę. Kiedy jednak orientują się, że w pogoni za wrogami oddalili się od grupy, staje się dla nich jasne, że coś bardzo poszło nie tak. Bohaterowie ostatecznie trafiają do kryjówki Emishi i tam dowiadują się od starców, kobiet i dzieci, że ci nie chcą walczyć z klanem Fujiwarów. Po prostu nie mają wyjścia, bo głodują. Gdyby jednak dostali na własność jakąś ziemie pod uprawę, to daliby wszystkim spokój. A Tadanobu to nie od razu przekonuje, ale Shanao przywołuje go do porządku, bo przecież żaden szanujący się samuraj nie dobyłby broni przeciwko bezbronnym. Ta, jasne… Przy okazji widzimy tu pewną tendencję młodszego Satou, by najpierw ciąć, a potem zadawać pytania. Dobrze więc, że MC była z nim na miejscu.
Tak czy inaczej, bohaterowie wracają z misji, by przekazać seniorowi i przyjaciołom wszystko, czego się dowiedzieli. A że Fujiwara jest najmilszą postacią w tej grze i dobrem wcielonym, to, oczywiście, chce oddać Emishi ziemie, ale pod warunkiem, że ktoś ich na czas przeprowadzki przypilnuje. Co nieuchronnie prowadzi do tego, że Tadanobu zgłasza się na ochotnika, bo chce zrekompensować swoje wcześniejsze, narwane i pełne uprzedzeń zachowanie. Więc przynajmniej się zreflektował i było mu wstyd. Na dodatek Shanao zamierza go w tym wspierać, a skoro MC jedzie, to dołącza do nich też reszta ekipy.
W trakcie wspólnego przygotowania ziemi pod zasiedlenie Shanao i przyjaciele ciężko pracują, pomagając Emishi w budowaniu chat, karczowaniu drzew, czy przygotowywaniu pola… MC przekonuje się wówczas, że Tadanobu jest naprawdę dobroduszną osobą, bo angażuje się w nowe zadanie w pełni. W odróżnieniu od innych samurajów z Oshu, którzy patrzą na to wszystko ze sporym obrzydzeniem.
Czas jednak, by romans ruszył w tej ścieżce z kopyta, a nie może się tak stać bez odkrycia prawdy o małym sekrecie MC. Tym razem okoliczności ujawnienia jej płci są bardzo komiczne. Ot, po ciężkiej pracy, Shanao idzie się wykąpać w pobliskim, gorącym źródle. Cóż, mogła, chociaż uprzedzić Shungena, by stał na czatach czy coś, ale nic z tych rzeczy. W efekcie Tadanobu dosłownie zastaje ją „w stroju Ewy” i potem nie może się uspokoić. Nie tylko dlatego, że jest zawstydzony, ale też odkąd wie, że jego cudowny książę Genji jest w rzeczywistości księżniczką, to z miejsca się zakochał. Jak to miał w zwyczaju. Na dodatek on nie bardzo ogarniał, po co ta szarada i nagle zaczął postrzegać bohaterkę w kategorii kogoś, kogo trzeba chronić.
Widać to zwłaszcza gdy po powrocie do zamku na jaw wychodzi kłamstwo samurajów z Oshu. Otóż zataili oni przed Shanao, że szukał jej posłaniec od Yoritomo. Chciał przekazać wiadomość o wyruszeniu na front przeciwko Heike. A czemu to zrobili? Bo nie podobało im się, że MC była miła dla Emishi. W efekcie spanikowana Shanao chce wyruszać natychmiast w drogę, bo boi się, że absolutnie rozczaruje Yoritomo, ale wtedy Tadanobu się odpala i mówi swojemu seniorowi, że bohaterka nie powinna jechać. Oczywiście, ma na tyle przytomności umysłu, by nie zdradzić jej sekretu, chociaż było blisko, ale absolutnie nie potrafi się pogodzić z tym, że kobieta jedzie na wojnę. Dopiero długie tłumaczenie i urabianie przekonuje go, że to wybór MC i że chce realizować swoją misję niesienia pokoju. Ale nawet wtedy uważa, że musi ją chronić i dlatego ponownie zwraca się do Fujiwary, by zwolnił go ze służby, bo od teraz chce być wasalem Genji… I wiecie co? Fujiwara mówi, że luz, bo nie ma nic bardziej samurajskiego niż oddanie panu, którego się wybrało. Nie, no spoko. Rozumiem, że Yoritomo w razie czego zobowiązał się też utrzymać rodzinę Satou?
Tak czy inaczej, elegancko spóźnieni, bohaterowie dołączają do wojny, więc trochę wydarzeń już ich przeskoczyło – co ma swoje plusy, bo nie musimy wałkować ciągle tego samego. Niemniej, jak zawsze, Shanao nie ma co liczyć na ciepłe family reunion, a widząc to Tadanobu chce ją pocieszyć. Proponuje turniej, w którym nagrodą jest spędzenie czasu sam na sam z bohaterką, a potem, oczywiście, wygrywa. W rezultacie parka ma dzień tylko dla siebie i MC pokazuje Tadanobu okolicę, w której się wychowała. Ma też – moim zdaniem – miejsce bardzo ładna scena, w trakcie której dziewczyna wstydzi się swoich dłoni, bo są zniszczone i pełne zgrubień, ale Tadanobu przekonuje ją, że to najcudowniejsze ręce na świecie i je kocha. Głównie dlatego, że w odróżnieniu od typowych, babskich łap, te są zniszczone od ciężkiej pracy i poświadczają determinacje MC. Chwila… że niby ręce innych kobiet w feudalnej Japonii nie były zmasakrowane od roboty? A kto niby sprzątał, prał, gotował, czy robił w polu na równi z chłopami? XD No, chyba że Tadanobu myśli o tym wąskim gronie bogatych córek samurajów. Ale nawet pomimo mojego ironizowania, to była bardzo ładna scena.
W międzyczasie Tadanobu dowiaduje się też, jaki problem bohaterka ma z Tairami, a konkretnie to z owładniętym obsesją Tomomorim. Po raz kolejny przysięga zatem, że będzie ją chronić, ale tak po prawdzie to niewiele może. Już podczas pierwszego starcia, gdy protagoniści lądują na polu bitwy, Tomomori dosłownie zamiata nimi podłogę. W czym oni tyle razy zostali pocięci, że powinni już dawno paść, ale rany w grach otome są mało śmiertelne. Nawet te prosto w organy. Zamiast tego antagonista się trochę nimi pobawił i zostawił, aby odłożyć resztę funu na rundę drugą.
Całe to wydarzenie ma jednak dodatkowy skutek uboczny. Gdy Shanao kuruje rany i Tadanobu ją opatruje, to do namiotu wchodzi sobie bez zapowiedzi Yoritomo. I co widzi? Ano, że ma siostrę, a nie brata. Co nawet mu odpowiada, bo chociaż zabrania dziewczynie dłużej udawać chłopa, to ma dla niej inne plany. Zamierza oddać ją jakiemuś szlachcicowi z cesarskiego dworu, aby rzekomo poprawić swoją sytuację polityczną. Tyle że na to bohaterowie nie chcą się zgodzić, bo się kochają, więc… uciekają. Co nie było jeszcze złym planem. Głupi był dopiero kierunek, jaki wybierają, bo wracają do Oshu, wplątując tym samym Fujiwarów w konflikt z Genji. Zupełnie jakbyśmy mieli motyw trojański i Helena sprowadzała na wszystkich wojnę i zagładę.
Na szczęście dla protagonistów nic nie łączy tak skutecznie, jak wspólny wróg, stąd pojawienie się rodzeństwa Tairów w fabule zdołało pogodzić wszystkie strony, które były już gotowe rzucić się sobie do gardeł. Tomomori i Shigehira atakują wszystkich jak leci: Fujiwarów, Genji, randomów… byle tylko dostać w swoje łapy Shanao. Ostatecznie jednak się im to nie udaje, bo przeciwnicy jednoczą się przeciwko nim – nawet Emishi przybyli na ratunek. A skoro tak i na drodze stanęły im dwie armie, to nawet potworne rodzeństwo musi się zawijać, odgrażając się, że kiedyś wrócą i zabiorą dziewczynę.
W szczęśliwym zakończeniu Yoritomo rozkazuje siostrze, że odtąd musi cały czas uciekać, aby on mógł cały czas rzekomo na nią polować. Dzięki temu ona odzyska wolność, a cesarz się go nie przypieprzy, że niby nie wypełnia swojego zadania. Co jest bohaterom na rękę, bo i tak planowali wyjechać do Chin. W sumie mogliby się tam kierować od razu, zamiast robić kłopot Fujiwarze, ale wtedy nie mielibyśmy takiego finału. Stąd, już po napisach końcowych, Shanao i Tadanobu faktycznie siedzą sobie gdzieś w Chinach i próbują opanować obcy język.
W smutnym zakończeniu, gdy Shigehira i Tomomori atakują ich obóz wojskowy, to dosłownie masakrują bohaterów na lewo i prawo. MC nie jest w stanie tego znieść, więc uwalnia swoją moc, ale wówczas traci kontrolę i zabija Tadanobu w szale. Po wszystkim, gdy minął jej gniew, jest tak zrozpaczona, że zamienia się w bezwolną lalkę, a bracia Taira wykorzystują jej stan, aby ją po prostu ze sobą zabrać. Co dla nich było w sumie na rękę. Nie musieli się martwić, że będzie uciekać, stawiać opór, czy cokolwiek. A reszty jej smutnych losów możemy się tylko domyślić.
Co prowadzi mnie już do podsumowania. Ścieżka zaczęła się nawet ciekawie, bo wreszcie chociaż trochę inaczej. Stąd pomyślałam sobie, że może z Tadanobu będzie dobry materiał komediowy. Niestety, szybko okazało się, że twórcy chcą jego historię przerobić na melodramat, a w tej roli facet dla mnie absolutnie się nie sprawdzał. Czemu? Bo praktycznie nie miał żadnej chemii z bohaterką. Jasne, powtarzał, że będzie jej obrońcą, bo słabe kobiety trzeba chronić, ale tak naprawdę nie dość, że był od niej dużo słabszy (czy to fizycznie, czy przez pochodzenie, czy status), na tle antagonistów nie był żadną przeszkodą, to jeszcze nie miał realnie na nic wpływu. Jako wasal Shanao powinien przecież po prostu siedzieć cicho i wypełniać rozkazy, a los tej pary leżał w rękach Yoritomo. Nie było więc nawet szans, aby jakkolwiek byli razem, gdyby nie ich ucieczka do Chin.
Miałam wręcz wrażenie, że sami twórcy dwoją się i troją, byle jakoś nam pokazać, że z Tadanobu jest dobry chłopak. Jego otwarty umysł i samurajska postawa, to w sumie jedyne towary eksportowe, którymi dysponował, by jakkolwiek zawalczyć o role love interest, ale dla mnie to było zdecydowanie za mało. Zamiast odświeżonego Harady, wolę tego oryginalnego. Tam przynajmniej jego motywacja i pochodzenie miały więcej sensu. Tutaj w sumie Tadanobu naraził swój własny dom, seniora, towarzyszy broni… bo musiał gdzieś schować się ze swoją kobitą, po tym jak wciągnęli kolejne osoby w wojnę. W zasadzie to Tomomori i Shigehira swoim pojawieniem się zrobili im wszystkim przysługę. Bez nich ta historia mogła się naprawdę źle skończyć. A już zwłaszcza dla takich randomowych gości w armii Genji czy Oshu, którzy nawet nie wiedzieliby o co walczą. Szczerze? Rozumiałabym taki obrót spraw dużo bardziej, gdyby w roli love interest zostałby obsadzony Yasuhira… Albo gdyby bohaterowie faktycznie zaczęli się ukrywać wśród Emishi a potem uciekli… a tak? Heh… Bardzo dziwna opowieść. Chociaż plusy dla Yoritomo, bo jego plan z wiecznym pościgiem udowodnił, że jednak jest fajnym bratem.