Blog o grach otome i visual novel.
Uwaga: w grze pojawia się motyw samobójstwa, chorób psychicznych, stalkingu, różnych form przemocy, okultyzmu i napastowania seksualnego. Bywają gry źle napisane, bywają perełki, ale gdy coś można zakwalifikować jako lek na bezsenność, to raczej nie jest to dobry znak. Niestety, pomimo całej mojej miłości do archetypu genki, tym właśnie dla mnie była ścieżka Yukimaro, czyli…
Twórcy próbują mi wmówić, że w tej ścieżce był jakiś straszny wilk, ale jak dla mnie Tifalia adoptowała sobie labradora XD. W każdym razie już w grze podstawowej żałowałam, że Liyan, czyli właściciel Cheers i przedstawiciel rasy fenrirów w jednym, nie był dostępnym love interest. Uwielbiam archetyp genki i taki pozytywny, otwarty i zaangażowany społecznie…
(Uwaga: Wiem, że po ujawnieniu swojej prawdziwej postaci, nasz główny love boy zmienił imię na Ralida, ale tak się już do jego wcześniejszego miana przyzwyczaiłam, że będę go używać w tym tekście. Sorki za utrudnienia!). A teraz do rzeczy! Jakbyście mnie zapytali, o czym jest ta ścieżka, to chyba nie potrafiłabym odpowiedzieć… Poważnie, jeśli potrzebowałam…
Różne rzeczy w grach otome już widziałam. Komedie, tragedie, toksycznych love interest, przygnębiające bad endingi, pokrzepiające happy endingi… Były też różne typy postaci: demony, zwierzęta, magowie, lalki… Ale, że kiedyś przyjdzie mi przechodzić ścieżkę, w której główną postacią jest różowy pokemon, tego – przyznaję – nie przewidziałam. Zwłaszcza że jak już pojawiają się tego typu…
Czasami dobrze napisana postać potrafi udźwignąć na swoich fikcyjnych barkach cały scenariusz i uratować fabułę. Nie ma znaczenia czy mówimy o książce, filmie czy komiksie. I tak było w przypadku Shiratsukiego, bo – powiedźmy sobie szczerze – cały konflikt w jego ścieżce opierał się na jednym, smętnym nieporozumieniu i to nie takim, którego nie dałoby…