Tsugunobu w grze podstawowej pełnił jedynie role postaci pobocznej i – szczerze mówiąc – poza tym, że miał ciekawy design, typowe dla love interest, to niezbyt mnie interesował. Okej, okej, może jawił mi się jako ciekawszy z dwójki braci, ale nie widziałam potrzeby awansowania go w fandisku do znacznie istotniejszej roli. Co więcej, mam bardzo mieszane uczucia wobec tej ścieżki. Zaczęła się nawet ciekawie, potem stała się śmiertelnie nudna, w pewnym momencie znowu obudziła zainteresowanie… i się urwała. Potrafię sobie jednak wyobrazić powody, dlaczego starszy z braci Satou ma rzeszę oddanych fanów. Przede wszystkim dlatego, że nie jest tak jednowymiarową postacią. A przecież na to zwykle narzekam, prawda?
Pozornie Tsugunobu to wzorowy samuraj. Jest pracowity, honorowy, odważny, lojalny swojemu seniorowi i równie bystry, co waleczny. Nie zaniedbuje ani sztuk walki, ani dyplomacji, ani edukacji. Rodzina Satou może więc być z niego dumna, a pan Fujiwara zadowolony, że ma takiego wasala. Również wobec kobiet – w tym naszej bohaterki, jeszcze przed poznaniem jej płci – Tsugunobu zachowuje się uprzejmie i z delikatnością. Nie przypomina zatem w niczym swojego młodszego brata, który często nie pomyśli, nim coś zrobi, a babki wyrywa pewnie na pytanie „czy bolało jak spadły dla niego z nieba?”. Wiecie, coś w ten deseń. Bo przejawia więcej desperacji niż kreatywności.
Aby jednak nie było za różowo, jest to tylko pewna, wynikająca z życia bushi maska. Tsugunobu ma bowiem również egoistyczną stronę, którą stara się nie ujawniać, a która czasem przebija się w niekontrolowany sposób na powierzchnie. Ku jemu własnemu zażenowaniu. Było to szczególnie widoczne w relacjach z Shanao. Co staram się opisać szerzej za chwilę.
Na początku opowieści Tsugunobu jest wobec młodego Genji po prostu grzeczny i przyjacielski, jak pewnie oczekiwałby od niego pan Fujiwara. Nie pozbywa się jednak swojego początkowego przeczucia, że chociaż Shanao jest niesamowicie silny w walce… to coś jednak jest z nim nie tak. Ma jakąś taką ciepłą, przyjemną aurę. Tsugunobu postanawia więc skorzystać z podstępu, by potwierdzić swoje przypuszczenia. Co właśnie pięknie pokazuje, że honor honorem, ale jak trzeba było posunąć się do kłamstwa, by postawić na swoim, to jakoś nie miał skrupułów. Tsugunobu wmawia więc goszczącej w Oshu bohaterce, że napój, który właśnie od niego otrzymała, jest śmiertelny dla kobiet. Spanikowana Shanao błaga go więc o antidotum, bo nie chce jeszcze umierać, nie póki nie pomoże w wojnie swojemu bratu… a co się z tym wiąże, przyznaje się wreszcie, że cały czas udawała mężczyznę.
W czym jak już ogarnia, że została oszukana, nie ma Tsugunobu za złe podstępu, bo przecież sama także ukrywała prawdę. (No i powiedźmy sobie szczerze, że kłamstwo nie uchodziło w historycznej Japonii za niehonorowe). Na dodatek, wtajemniczenie samuraja w swoją sytuację, okazuje się nieoczekiwanie pomocne. Gdy Pan Fujiwara naciska, aby Yoshitsune (czyli Shanao po zmianie imienia) hajtnął się z przedstawioną przez siebie pannicą, to Tsugunobu ratuje bohaterkę z opresji. Krytykuje decyzję swojego seniora, zwracając uwagę, że młody Genji ma różne zobowiązania i nie powinien się teraz statkować. Zwłaszcza gdy wojna wisi w powietrzu i lada moment będzie musiał opuścić Oshu. Co akurat było prawdą. Yoshitune dostał/a bowiem wiadomość od Yoritomo, że ma się zbierać w drogę i do niego dołączyć, a skoro tak, to spokojne życie w Oshu właśnie dobiegło końca. W czym warto zwrócić uwagę na ciężar tego poświęcenia. Tsugunobu skrytykował własnego seniora. Na oczach wszystkich. Upomniał go, że obciąża Yoshitsune i zacieśnia jego więzi z klanem Fujiwara, nie bacząc na tego konsekwencje… co w sumie, gdyby to nie była gra, mogłoby się dla Tsugunobu bardzo źle skończyć. Samuraj raczej nie wychylał się w takich momentach z szeregu. Na dodatek nie gryzł ręki, która dawała mu ryż.
Paradoksalnie jednak ten konflikt nie odbija się czkawką na relacji seniora z Tsugunobu, a tylko ją pogłębia. Tsugunobu prosi Pana Fujiwarę, by pozwolił mu dołączyć do młodego Genji i to naszej bohaterce ślubuje wierność. Wcześniej szanował ją jako – w swojej opinii – wybitnego, młodego bushi i dowódcę, a teraz dodatkowo zaczął darzyć ją skrywaną miłością, jako kobietę. Do tego nie mógł się jednak przyznać, bo wiedział, że cokolwiek by się w przyszłości stało, to nie byłby godny księżniczki Genji. Albo Yoshitsune nigdy nie ujawniłby swojej prawdziwej natury.
Tak czy inaczej, powiększona o nowych wasali ekipa (bo drugi z braci Satou, także opuszcza Oshu), paczka dołącza do Yoritomo na froncie. W czym mnie trochę bawiło podejście do systemu feudalnego w tej grze. W sensie, że oni traktowali to trochę, jakby byli na jakimś kontrakcie B2B. Jasne, Fujiwara-sama niejako „wypożyczył” ich Shanao, ale nie zapominajmy, skąd pochodziła kasa… czy też koku. XD Przecież to Fujiwara w Oshu utrzymywał całe domostwo, służbę i rodzinę Satou. Całe więc to gadanie, że to teraz młody Genji jest jego seniorem, było więc mocno naciągane. No ale bez tego nie mielibyśmy fajnego, romantycznego motywu zakazanej miłości sługi do pana.
W każdym razie Tsugunobu szybko zauważa, że Shanao jest przez swojego brata traktowana… olewczo. I w zasadzie wręcz błaga o jakąkolwiek pochwałę czy uwagę. Tymczasem Yoritomo chętniej spędza czas czy wykazuje zainteresowanie Shugenem. Zwłaszcza jego rodowym mieczem niż naszą biedną MC. W pewnym momencie wręcz Shanao wprost przyznaję, że zazdrości Tadanobu, bo też chciałaby mieć takiego ciepłego, fajnego starszego brata jak Tsugunobu, więc samuraj obiecuje, że będzie dla niej wsparciem, w jakim stopniu będzie tylko potrafił.
Dalej sprawy toczą się zgodnie z klasyczną fabułą główną. Bohaterowie są ciągnięci od jednego konfliktu zbrojnego do drugiego, Shanao otrzymuje od Yoritomo kolejne rozkazy, ciągle nie zdobywając jego uznania, aż wreszcie dochodzi do walki ze zbuntowanym Yoshinaką. W trakcie potyczki MC nieostrożnie wpada w pułapkę i już, gdy ma zarobić strzałę, to Tsugunobu ją osłania własnym ciałem i prosi kobietę, by się nim nie przejmowała, bo ma misję do wypełnienia. A ta, chociaż z ciężkim sercem, to postanawia dotrzymać słowa i zachować się, jak oczekiwano by od dowódcy. Dlatego ściga zdradzieckiego kuzyna, upewnia się, że spotyka go sprawiedliwość, a potem pędzi do obozu, aby upewnić się, że z Tsugunobu wszystko w porządku. Właściwie to wypłakuje się w jego ramionach, na oczach reszty wasali, ale najwidoczniej nikogo to nie dziwiło. Podobnie jak to, z czego zrobione są ich pancerze, bo według designu, oni tam popylają w pełnych, samurajskich zbrojach (tzw. yoroi zaprojektowanych specjalnie jako ochronę przeciwko łucznikom), ale byle jaka strzała wbija się w nich jak w aluminium, niczym w durnym, hollywoodzkim filmie. Cóż… ja bym tam pisała reklamacje do heimina, który im to wyklepał.
Tak czy inaczej, Tsugunobu się nie budzi, więc nawet jego otōto jest zmartwiony. Shanao postanawia, więc wziąć sprawy w swoje ręce i pomóc ukochanemu… poprzez szarpanie nim, krzyczenie i potrząsanie, aż uświadomi sobie, że jak umrze, to złamie dane jej słowo. Co, o dziwo, zadziałało, więc jeśli kiedykolwiek, ktoś z Waszych bliskich potrzebowałby profesjonalnej pomocy medycznej z powodu kiepskiego uzbrojenia, to wiecie, co robić. (Tam pewnie gdzieś na tych napierśnikach był napis „Made in So” – Tsugunobu przecież fascynowały Chiny). A skoro już postawiła na swoim, a facet powiedział Kostusze „not today!”, to Shanao opiekuje się później Tsugunobu w jego namiociku aż do jego pełnego powrotu do zdrowia. W sumie to chce mu nawet jakoś tę wierną służbę wynagrodzić i pyta, czego by chciał, ale on wyznaje, że jego największe marzenie i tak nie może zostać spełnione.
Tymczasem cesarz knuje, jak tu skłócić Genji między sobą i nawet oferuje Yoshitune stanowiska, ale MC grzecznie odmawia, bo liczy na to, że jak już starci swoją przydatność dla Yoritomo, to ten pozwoli jej odejść. W sensie zwolni ją z przysięgi i pozwoli osiedlić się w Oshu. (Chociaż nikt nie zapytał Fujiwarę o zdanie). Niemniej takie podejście zadawala Yoritomo na tyle, że wstępnie się zgadza. Mówi bohaterce, że będzie miała jego pozwolenie, jeśli doprowadzi do ostatecznego upadku Heike i odzyskania regaliów, które ci skradli, a za którymi Go-Shirikawa tak tęskni, że aż biadoli o nich w każdej ścieżce.
W smutnym zakończeniu, w trakcie bitwy w zatoce Dan-no-Ura, tym razem to Tsugunobu znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Nie mogąc na to patrzeć, Shanao osłania go własnym ciałem, a wtedy też zarabia strzałę. No i nie byłoby jeszcze tak źle, gdyby nie późniejsze wydarzenia. Musząc ogarnąć się po otrzymanej ranie, Shanao prosi Tsugunobu, by nie porzucał ich pościgu, bo jak nie odzyskają regaliów, to Yoritomo nie odda im wolności. Dlatego z ciężkim sercem, ale Tsugunobu zostawia ranną bohaterkę i z niewielkim oddziałem udaje się na poszukiwania skradzionych fantów. W czym nawet udaje mu się je odnaleźć, ale wtedy, bez świadków, towarzyszący mu samurajowie, zwracają się przeciwko niemu, bo okazuje się, że od początku byli wierni tylko cesarzowi i nie chcą dopuścić do tego, by Genji zyskali taką władzę. Dlatego lepiej ich skłócić i wytknąć im, że rzekomo nie wypełnili rozkazu. Tsugunobu umiera więc od zdradzieckich ostrzy, nie docierając nawet do Shanao, która nie ma pojęcia, co wydarzyło się w innej części pola bitwy.
W pozytywnym zakończeniu to Tsugunobu przejmuje kontrolę i nie pozwala Shanao kontynuować pościgu ani się nigdzie odesłać. Zamiast tego zabiera MC od razu do medyków, ryzykując jej gniew oraz rozczarowanie Yoritomo. Jakiś czas później, gdy Shanao zdrowieje, bo teraz to mężczyzna się nią opiekował, przywódca Genji faktycznie wzywa ich przed swoje oblicze. Okazuje się, że wysłannik cesarza przybył do rezydencji, aby przekazać Yoshitsune nowe tytuły… ale Yoritomo interweniuje. Mówi wprost, że MC nie może ich przyjąć, bo nie jest prawdziwą Genji. W zasadzie to przedstawia nam wszystkie dowody, które znamy z gry głównej. Że jego prawdziwym bratem jest Shugen, że poznał to po mieczu, że odnalazł Gozen, która to potwierdziła itd. W efekcie więc nie obchodzi go, co dalej stanie się z Shanao, bo może sobie iść i żyć jak chce. W armii Genji nie było już dla niej miejsca.
Zrozpaczona Shanao odchodzi i zalewa się łzami. Wszystko, w co wierzyła, okazało się kłamstwem. Była nikim, nie miała matki, nikt jej już nie potrzebował. Nie miała prawa dłużej trzymać swoich wasali przy sobie. Ale Tsugunobu tylko czekał, aby ją pocieszyć i… wyznać jej swoją miłość. Przyznaje, że chociaż to egoistyczne, to cholernie ucieszyła go ta sytuacja. Wcześniej bowiem nie miał żadnych szans. Nikt nie oddałby księżniczki Genji jakiemuś tam podrzędnemu bushi z Oshu, ale teraz mogli wrócić do domu razem, a MC nie musiała już ukrywać swojej płci. Dlatego oferował jej swoją wierność, dom i uczucia. Nawet jeśli uznawanie jej nieszczęścia za dar od losu było trochę podłe. A po przeanalizowaniu tego wszystkiego Shanao dochodzi do wniosku, że ma w sumie racje. Też darzyła go już miłością i marzyła o powrocie do Oshu. Skoro więc mogli być od teraz razem, a na dodatek nie musiała już żyć w kłamstwie… to, czego chcieć więcej? Niech się też Shugen z Yoritomo bawią. Ona już zrobiła na tej wojnie dość. Okej, okej, tego akurat nie mówi, ale nie winiłabym jej, gdyby tak sobie pomyślała.
W epilogu (i opowiadaniu z wersji deluxe), bohaterowie zostają małżeństwem. Tsugunobu oświadcza się MC w swoim ulubionym miejscu, a ta z radością przyjmuje jego propozycje. Na dodatek staje się Panią Satou, a wszyscy domownicy są nią zachwyceni. Widzą bowiem, że jest mądra, pracowita i oddana Tsugunobu całym sercem. Nawet Tadanobu, odkrywszy prawdę, zazdrości bratu takiej żonki. Ale cóż zrobić? Kto pierwszy, ten lepszy. Podobało mi się jednak bardzo szczere wyznanie Tsugunobu, że Shanao całe życie marzyła po prostu o rodzinie… a teraz on mógł jej to ofiarować. Z przyjaciół, pana i sługi, czy towarzyszy broni stali się więc finalnie po prostu małżeństwem.
I to by było na tyle moi drodzy, a ja, jak pisałam na wstępie, miałam bardzo mieszane uczucia wobec tej ścieżki. Nic mnie w niej specjalnie nie zaskoczyło i o ile podobał mi się motyw nieodwzajemnionego zauroczenia, tak miała wrażenie, że dziesiątki dialogów były dokładnie o tym samym, jak to Tsugunobu powtarzał, że Shanao jest zajebista, a on będzie jej wiernym wasalem, do mojego absolutnego znudzenia. Czy dało się to opowiedzieć lepiej? Zdecydowanie tak! Czy to znaczy, że było niestrawne? Nope, tak daleko w krytyce bym się nie posuwała. Mimo wszystko to była dość ładna, romantyczna i wyjątkowo pozytywna dla MC ścieżka. W końcu na aż tak miły finał nieczęsto mogła liczyć. Wymagało to jednak całkowitego wykreślenia wszystkich Heike z historii, bo w przeciwnym wypadku wyobrażam sobie, że szansę Tsugunobu z takimi przeciwnikami nie byłyby duże. Mam więc nadzieję, że Tomomori nigdy ich w tym Oshu nie odnalazł.
A co z dualnością Tsugunobu, o której wspominałam? Działała tylko na jego plus. Fajnie, że on miał takie ludzkie, egoistyczne, ale zrozumiałe podejście. Dzięki temu łatwiej było w nim zobaczyć osobę z krwi i kości, a nie cyfrowy twór. Gdyby rzeczywiście zaczął ubolewać nad nieszczęściem MC, a nie odpalił wprost, że zajebiście się dla nich złożyło, to darzyłabym go dużo mniejszą sympatią. A tak? Nawet spoko love interest. Zdecydowanie dużo bardziej sympatyczny od swojego brata. Nie zmienia to jednak faktu, że ta ścieżka nie była nam jakoś szczególnie potrzebna. Chyba że jesteście fanami tej postaci czy seiyuu.